B. van de Kraats Column 17 december 2024

Transmitting into the blind

De verandering zijn...

Op het voetbalveld werd ik door een oud-collega geïnformeerd over een bijeenkomst van de KIM alumnivereniging (KIMAV). Samen met een jaargenoot, die inmiddels bij de KMAR zit, zou hij ons rondleiden op Schiphol en meenemen in de veiligheids-dynamiek ter plaatse. Een uitnodiging die zo moest zijn. Daar hou ik van. En zo schaakte ik mijzelf op een reguliere dinsdag bij het verzamelpunt in de vertrekhal.

Een grote groep mannen. Over het algemeen grijs, maar zeker niet minder elegant. Eén vrouwelijke jaargenoot. Voor het grootste gedeelte had ik deze mensen nog nooit ontmoet of zelfs niet eerder gezien. Ik zocht mijn vertrouwde jaargenootjes op en vermaakte me direct uitstekend. We werden naar boven begeleid en ondergingen het informatieve programma. Er werd afgesloten met een borrel. De voorzitter nam het woord en bedankte de sprekers. Hij benadrukte nogmaals de waarde van de alumnivereniging, de diversiteit van kwaliteiten en de meerwaarde die dit heeft en nog meer zou kunnen hebben voor de maatschappij.

Ik dacht dat ik nieuw was in de groep. Dus stelde me bescheiden op. In ieder geval dat probeerde ik. Tot het moment dat de man naast mij aan mij vroeg ‘wie’ de voorzitter ook alweer was. Ik wist het maar half en dus vroegen we het aan de man aan de andere kant naast ons. Hij kwam eigenlijk ook niet verder dan een naam. Ondanks dat we alle 30 de moeite hadden genomen om naar Schiphol te komen, er benoemt (en ervaren) werd dat er iets is dat ons verbindt, we meegenomen werden in een professioneel (en persoonlijk) verhaal, bleef het échte gesprek beperkt. Het grootste gedeelte van de tijd deden we aan: transmitting into the blind.

'Hoe organiseren we collectief menselijk potentieel op het juiste moment voor de gewenste (intrinsiek gestaafde) maatschappelijke missie?'

Ik schrijf inmiddels drie jaar deze column in het Marineblad. In eerste instantie met als doel om wat ik doe scherper en vanuit verschillende aspecten te delen. Voornamelijk ook vanuit een eigen behoefte om te verklaren dat mijn missie onveranderd was. Het betrof nog altijd dezelfde beweging die in 2016 aan boord van een onderzeeboot begon, namelijk: intrinsiek gemotiveerd menselijk potentieel faciliteren. En dat organisatie grenzen daarin ondergeschikt zijn. Ik vond transmitting into the blind prima voor die fase. De column was een soort maandelijks dagboek.

Inmiddels observeer ik dat er veel maatschappelijke aandacht is voor hetgeen ik hier probeer aan te snijden. Hoe organiseren we collectief menselijk potentieel op het juiste moment voor de gewenste (intrinsiek gestaafde) maatschappelijke missie?

Het voelt dan dus ook niet meer goed om te blijven ‘transmitten in the blind’. Ik wil sparren. Ik wil ontmoeten. Ik wil weten hoe jullie je voelen. Wat jullie bezighoudt. En wat jullie daaraan aan het doen zijn. Waar jullie in geloven. En dan voornamelijk hoe dat voor jullie werkt. Of juist niet.

Ik ben op zoek naar ontmoetingen. Ik sta open voor interactie. Deel je mening. De volgende column doen we samen. Dus laat van je horen.